Een bijzonder pad…

Ken je de film Down to Earth?

https://www.downtoearthfilm.com/nl/over-de-film

Een aantal jaar geleden bezocht ik de film in de bioscoop. Een film die een diepe boodschap in zich droeg. Hij was raak. En liet me niet meer los. De film plantte een zaadje van verlangen. Om meer te leven vanuit verbinding met onze natuur, vanuit mijn hart en ziel. Deze blog gaat over het ontkiemen van dat zaadje. Het verlangen om op zoek te gaan naar mijn verhaal in deze wereld. Over een hobbelige weg en over toeval.

Jarenlang werkte ik als docent aan de Pabo. Een prachtbaan waarin ik met veel liefde met studenten werkte aan hun groei. Maar na dik 17 jaar liet ik los. Het was tijd. Ik liep vast. Een signaal. Ik wilde meer van betekenis zijn. En maakte me onrustig. Ik moest loslaten om zelf verder te groeien. Superspannend vond ik het. Ik verzamelde moed en durf …en sprong. De wereld in. Mijn verhaal tegemoet.

Ik landde al snel in de beweging van Buitenonderwijs. Anderhalf jaar lang zat ik in een leerzaam proces waarin ik mocht werken aan vruchtbare grond om kinderen, leerkrachten en de natuur dichter bij elkaar te brengen. Prachtwerk, het paste me. Totdat het niet meer paste. Om allerlei redenen. Ik liet los. Opnieuw. Met lood in mijn schoenen. Ik moest. Want de energie stroomde niet meer. Het voelde als falen en verlies. Juist omdat ik het zulk prachtig werk vond.

Ik moest graven in de diepte. En daarna klimmen. Hoger dan ik besefte. Zodat ik uiteindelijk kon vallen. Diep. Moe was ik. Gedesillusioneerd. De ruis was te luid. De wil te groot. Bergen wilde ik verzetten. Teveel, te graag, te enthousiast, te scherp. Met weinig zachtheid voor mezelf. En dat brak me op. Het was tijd om nog beter te leren luisteren. Ik moest de lessen nemen. En neer ging ik. Ik viel.

Om te leren dat de stroming van energie in jezelf samenvalt met dat wat past bij je eigen verhaal. Om de fluister van mijn ziel opnieuw te horen. Want daarin vind je uiteindelijk de woorden en beelden van het verhaal van je hart. Bergen zijn er om op te klimmen en je vindt er de mooiste uitzichten. Die hoeven niet verzet. Die mag je beklimmen met respect. Daar mag je op rusten en op ploeteren. Soms op de top en dan weer aan de voet. Maar voordat ik die wijsheid kon begrijpen moest ik de afgelopen maanden terug naar de bodem. Terug naar mijn eigen grond.

Nu sta ik dus stil. Bewust. Ik neem de tijd. Omdat ik niet harder kan. Niets meer te willen heb. Omdat ik mijn lijf en haar boodschap beter leer verstaan. En om echt te luisteren naar dat wat gezegd wil worden. En dat is wennen. Een nieuwe manier van omgaan met de dingen. En met het zelf. Ik teken en schrijf, wandel, spreek me uit, geef grenzen aan en laat los wat niet past. Nog steeds. Ik voed mijn ziel en kom tot rust. De ene dag lukt dat beter dan de andere. En ook dat is ok. Het brengt me uiteindelijk dichter bij mezelf en daarmee bij mijn liefde voor de wereld en dat wat ik te bieden heb. Ik leer bewegen vanuit mijn eigen natuur. In verbinding met mezelf en in afstemming op mijn energie. Niet meer puur vanuit het willen. Maar met zachte kracht.

Op de site van Down to Earth vond ik onlangs een stukje van het verhaal waarin ik me in de afgelopen anderhalf jaar bevond. Het gaat over periode dat ik voor de Buitenschool werkte. Het verraste en raakte me. Het voelde verwarrend. Omdat ik al een poosje geleden was vertrokken daar. En ik niet had verwacht dat dit interview nog gepubliceerd zou worden.

Maar ik voelde ook dankbaarheid. Het verhaal bracht me terug naar dat waar ik echt met hart en ziel voor koos destijds. Bij het begin van een avontuur. Bij de moed en de durf. Bij de het verlangen waarmee ik was gesprongen in een nieuw verhaal. De kracht die toen vrijkwam. De drive die ik had. En de liefde onderwijs. Ik zag mezelf aan het werk. Vol passie.De woorden en de foto uit het artikel brachten me terug naar die kern. Ze filterden al het mooie er weer uit. Terwijl ik met zulke gemengde gevoelens op de afgelopen periode terug had gekeken. Plots zag ik het vanuit een ander perspectief waardoor de dingen op zijn plek vielen. Een verschuiving in mezelf. Mijn hart vulde zich met vreugde na een periode van verdriet en onrust.

Een zaadje wat werd geplant in mijn hart jaren geleden, is ontkiemd en toonde zich op deze wijze. Dat wat je vanuit hart en ziel kiest, trekt een spoor en gaat niet verloren. Ik ben verder gegaan op het pad. Het is een andere weg geworden. Een stillere weg. Met mijn voeten op de grond. Down to Earth. Eentje die ik van te voren niet had kunnen bedenken en die ik eigenlijk ook niet meer wil weten. Het is goed zo. Alles wat ik los heb mogen en moeten laten schept ruimte voor iets anders; Eenvoud, rust en ruimte. Om te mogen zijn met dat wat is. Voor nu liggen er geen opdrachten op mij te wachten. Ik werk vooral in mijn atelier. In de stilte. Adempauze. Het is tijd. Een nieuwe stroming wordt zachtjes voelbaar.

Ik buig. Vanuit verbazing, verwondering, diep respect en dankbaarheid voor de weg die ik mag gaan en die zich ontvouwd. En voor de bergen. Ze hoeven niet meer verzet. Ik neem het uitzicht en de dalen allebei voor lief. Rest mij, om die weg vanuit vertrouwen te vervolgen. Met geduld. En mezelf te blijven herinneren dat ik daarin de uitkomst los mag laten. Ik durf mee op de stroming. De weg van je hart is een bijzonder pad…

https://www.downtoearthfilm.com/nl/in-actie/community/blog-de-buitenschool-met-de-basisschool-het-bos-in-20257

En mocht je de film Down to Earth nog niet eerder hebben gezien? Dan nodig ik je van harte uit om daar de tijd voor te nemen.

https://www.downtoearthfilm.com/nl/in-actie

No Comments

Leave a Reply