Kastje van Dromen

Dit ben ik. In een nachtkastje.

Heb jij er ook een naast je bed? 
Nachtkastjes zijn bijzonder vind ik. Het zijn koesterkastjes. Intieme kastjes ook. Het kastje van dromen naast je bed.

Je deelt er je laatste gedachten van de dag mee of legt er je dierbaarste sieraad op. Misschien herbergt het je dagboek. Ik maakte het kastje voor een dromen-project in een kindertheater. Het was mijn eerste solo-expositie zo’n 9 jaar geleden.. Ik maakte tekeningen, gedichtjes en vulde nachtkastjes met dromen, gedachten, verzinsels en verhalen en koppelde er een beeldende opdracht aan voor kinderen. Het was een mooi project.

Dit nachtkastje ging over mijn eigen droom. Ik vond dat dat er bij moest. Want je kunt een ander niet vragen naar zijn droom als je de jouwe niet deelt. Dromen zijn kwetsbaar. En vertel je in vertrouwen. Voor je het weet spatten ze kapot…

Mijn grootste droom was altijd om als kunstenaar te werken. Ik was  elf toen ik dat wist. Het gebeurde tijdens een les portrettekenen. Nog nooit had ik gezien hoe bijzonder alleen een oor al was. Ik vergat de tijd en aan het einde van de les stond er dus vooral een uitgewerkt oor op mijn papier. Het was anders dan het papier van de anderen zag ik. En ik begreep niet dat de kinderen in mijn klas al klaar waren met het portret. Ik had er nog lessen over kunnen doen.  Het was mijn ontmoeting met de wereld. Ik besefte me toen dat de wereld vol met moois zat wat ik nog lang niet echt had gezien. Dat wilde ik onderzoeken en ontdekken. Tekenen vond ik heerlijk. Het was mijn fijnste vak op school. Ik wilde werken vanuit verwondering. Ik wilde de taal van de kunst leren gebruiken om te vertellen. Ik wilde schrijven, dichten en tekenen over dat waar ik blij van werd en vooral ook over dat wat me fascineerde. Op mijn 21e rondde ik de Kunstacademie af. Ik was Piepjong. En ik vond het te spannend. Te spannend om als kunstenaar de wereld in te trekken. Ik besloot de Pabo te gaan doen. Een mooie keuze. Het hield me dichtbij de verwondering in het werken met kinderen en jongeren. Ik zie nu dat ik altijd toch kunstenaar was in mijn docentenwerk. Verwondering was mijn drijfveer. Blikken openen, verwonderen, anders kijken, de taal van verbeelden doorgeven door te tonen en het gesprek. Door verhalen te vertellen. Na jaren met liefde in het onderwijs te hebben gewerkt als (beeldend) docente brachten leerzame en pittige processen mij ertoe om aan dat zo belangrijke stuk in mij aandacht te gaan geven. Mijn eigen beeldende taal. Ik werk nu met heel veel plezier en liefde in mijn atelier en geef ruimte aan al die verhalen van verwondering in mij. In woord en beeld. Ik werk als kunstenaar.  
Het thema van de expositie destijds was ‘nachtkastje’.
Het nachtkastje is me dierbaar. Het was het begin van een weg terug naar waar mijn hart van huppelt. Een ontwikkeling van jaren. 
Telkens weer als ik mijn kastje van dromen open zie ik dat wat ik iedere dag mag doen. Ik had het al vormgegeven. Nu leef ik het ook.
Ik kijk dankbaar terug op het pad wat ik mocht lopen. Ik wentel me in een nieuw hoofdstuk. Leve het kastje van dromen!

#leefjedroom#ateliervandedingen#kastjevandromen

No Comments

Leave a Reply