Afgelopen week was het zover. Anderhalf jaar lang werkte ik naar dit moment. Toen ik de vraag kreeg om een landschap te verbeelden wat in een nog niet gebouwde school zou komen te hangen was ik vooral heel blij met de opdracht. Al wist ik nog helemaal niet wat het zou moeten gaan worden. Ik startte met de eerste stap. Alles ontstond in de verbeelding. Hoe zou die school er dan uit gaan zien? Hoe zou ik dat beeld gaan maken? Hoe groot zou het worden? En wat zou het mogen vertellen? Ik startte met het fotograferen van de plek. Op de plaats waar de school gebouwd ging worden ging ik staan en ik liet het uitzicht op me inwerken. Met mijn telefoon maakte ik de beelden om thuis rustig te bekijken. Ondertussen werkte ik door aan andere klussen en pakte ik zo nu en dan een uitdaging voor mezelf vast. Ik kocht een grote rol papier om op ander formaat te gaan werken, normaal gesproken waren mijn werken klein en behapbaar. Ik mocht groter gaan werken. De hoogte en de diepte in. Ik startte met grondtekeningen. Tekeningen uit mijn eigen tuin. Met houtskool. Om te voelen hoe de grote bewegingen tot stand kwamen. Later werkte ik op doek en probeerde ik andere materialen uit. Mijn voorkeur ging uit naar gouache. Het pasteuze trok me. Kleine paneeltjes beschilderde ik. Maar hoe werkte je dat uit in het groot? En weer zocht ik de uitdaging op. Zo groeide mijn palet aan mogelijkheden en onmogelijkheden. Want later bleek dat gouache op het grote doek minder goed stand zou kunnen houden. Het werd acryl. En een doek van 2×5 m. En ik begon. Iedere werkdag begon met het aansteken van een kaarsje en het openstellen voor dat wat mocht gebeuren die dag. Op de achtergrond speelde de muziek van Carlos Nakai. Streek voor streek ontvouwde zich het beeld. Een avontuur. En afgelopen week mocht ik het beeld brengen naar de school. Hij is gebouwd, de school. Een inspiratieplaats waar binnen en buiten samenkomen. Een plek van leren en groeien voor heel veel kinderen. Alle beelden die eerst ontstonden in het hoofd en op papier terecht gekomen in de materie. Het is er. Een wonderlijk proces. Een proces van volharding ook. Stap voor stap gebouwd in hoofden en harten en gemaakt met handen en fysieke kracht. Zo ook het schilderij. Met heel veel liefde laat ik het beeld vrij. Een levend landschap waarin verwondering de basis heeft. Dwaal erin, wandel met je ogen, luister naar de wind die er waait en warm je aan de zon die er schijnt.

Atelier van de Dingen

In het atelier van de Dingen werken Toos en Stijn. Het is een werkplaats voor kunst-proef en denkwerk waarmee we bezoekers willen inspireren.

Een aantal jaar geleden startten we met het organiseren van aanschuiftafels bij bedrijfjes met een verhaal. Koken vanuit pure ingrediƫnten, ontmoeting, vormgeving van mooie tafels en het maken van nieuwe verbindingen waren de uitgangspunten waar we vorm aan wilden geven. Met passie en energie als startpunt van waaruit wij in beweging kwamen. Onze droom om vanuit een eigen plek te mogen werken groeide.
Twee jaar geleden vonden we een plaats waar de schoonheid ervan ons trof in de kern. Een plaats met uitzicht, stilte en schoonheid om in te verdwalen. Een plaats waar je kunt mijmeren en vormgeven. Een plaats waar je groenten kunt verbouwen, bessen kunt plukken, kikkers kunt vangen en de lucht en de wolken iedere moment van de dag weer zorgen voor een ander uitzicht.
Nu zijn we zelf in bedrijf in het atelier en zetten we onze deuren open voor gasten. Verwondering over de veelzijdigheid van de natuur is een van onze drijfveren. Hierover vertellen we in woorden maar ook in geuren, kleuren, smaken en vormen.
Daarnaast ontwerpen servies, licht-en rustpunten.

De locatie waar wij werkzaam zijn herbergt een prachtig uitzicht waar denk-en inspiratiesessies kunnen worden gehouden. Dit faciliteren we graag. Omdat we geloven in de kracht van rust, ruimte en natuur om tot nieuwe inzichten te komen.

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.